Published in Silver Jubilee SOUVENIR of Commerce College, Kokrajhar on 25th and 26th October 2010.
http://www.commercekok.com/

ছাইবাৰজগতত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰয়োগ
আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তা

ছাইবাৰজগতত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰয়োগ
আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তা

(আগৰ খিনিৰ পৰা...)

আজি বিহু বিহু     কালি বিহু বিহু

        বিহুলৈ কেইদিন বাকি

পিঠাও অহা নাই     চিৰাও অহা নাই

      আমনি লাগিছে থাকি৷

     কোনো পৰিৱৰ্তন নাই৷ কোনো আনন্দ নাই৷ গতানুগতিক এই জীৱন৷ প্ৰৱাসী অসমীয়াৰ বাবে বিহু এটা কেৱল স্মৃতি৷ এটা অনুভৱ৷ কিন্ত কেতিয়াবা ভাবো বিহু বুলি আমি বুকুৰ মাজত সাৱতি থকা অনুভৱবোৰ আগৰ দৰেই মানুহৰ বুকুত বাৰু জীপাল হৈ আছেনে? জাতীয়  উত্সৱ বুলি ভাবিবলৈ ইয়াৰ মাজত পূৰ্বৰ দৰে সম্প্ৰীতি আছেনে?  আমি বিহু বুলি শ্ৰেণী কোঠাত যিখন ৰচনা লিখিছিলোঁ সেইখন ৰচনাকে বাস্তৱত দেখা নাছিলোঁ৷ আজি সেই সময়ৰ পৰা বহু সলনি হ'ল৷ এতিয়া বিহু চহৰতহে হয়৷ মঞ্চত হয়৷ কেছেটৰ বিহু গীতে বজাৰ গৰম কৰি ৰাখে৷ ভিচিডিবোৰে মানুহক বলিয়া কৰে৷ লাভৰ মূৰত এছাম চহকী হয়৷ কিন্তু!!!!!  বিহুৰ সাধাৰণ আনন্দকন যোগাৰ কৰিবলৈকো বজাৰত এতিয়া জুই চাই দাম৷ ঘৰলৈ ফোন কৰিলে অনুভৱ কৰোঁ বিহু আহিছে আহিছে কোনো নতুন কথা নহয়৷ বিহুক লৈ অনুভৱ কৰা আৱেগবোৰো কোনো নতুন কথা নহয়৷ গাখীৰৰ ফেনৰ দৰে খন্তেকিয়া অসমীয়াৰ আৱেগ৷

        বাহ্যিকতা এৰাই চলি বিহুক লৈ অসমীয়াই অন্য কিবা এটা চিন্তা কৰাৰ সময় হ'ল৷ ভাগি-ছিগি যাব খোজা অসমীয়া জাতিটোক কেনেকৈ এক কৰিব পাৰি তাৰ বাবেহে এখন বিহু মঞ্চৰ প্ৰয়োজন হৈছে৷ সেইখনৰ বাবেহে শিল্পীসকল আগবাঢ়ি আহিব লাগিছিল৷ কিন্তু সেয়া এতিয়াও হৈ উঠা নাই৷ বিহুৰ মঞ্চত এতিয়া এটা বিহু গানৰ মূল্য 50 হাজাৰ টকা !!!!!! আহ!!! য'ত জাতিটোৰ মূল্য হেৰাই গৈছে তাত এটা সন্ধিয়া এটা বিহু গীতৰ মূল্য টকাৰে জুখিব এচাম শিল্পীয়ে৷ এইবোৰ কথা ভাবিবলৈ আৱেগীক অসমীয়াৰ সময় নাই৷ আনৰ ঠাৰত ককাল ঘূৰাই ঘূৰাই নাছিবলৈ পালেই পাহৰি যাব পাৰে সকলোবোৰ৷ সেইবাবেই এই বিহুৰ বতৰত ঘৰৰ পৰা আঁতৰত থাকিও মনত এবাৰো অনুভৱ হোৱা নাই.... মই কিবা এটা হেৰুৱাইছোঁ.... কাৰণ আজি ছ্য় বছৰে মই ৰঙালী বিহু দেখাই নাই !!!!!!!

সকলোলৈ অসমীয়া ৰঙালী বিহুৰ শুভেচ্ছা যাচিলোঁ................

         কেইদিনমানৰ আগতে অসমৰ এখন কলেজত 'অসমীয়া ভাষাৰ সংকট আৰু ভৱিষ্যত' সম্পৰ্কে এখন আলোচনা চক্ৰত মই এখন গৱেষণা পত্ৰ পাঠ কৰিবলৈ গৈছিলোঁ ৷ সংকটৰ বিষয়ে বহু আলোচনা হোৱাৰ পিছত ভৱিষ্যত সম্পৰ্কে মানুহৰ মাজত বহুতো প্ৰশ্ন ৰৈ গৈছিল৷ সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰত মই "শব্দ"ৰ কথা কৈছিলোঁ ৷ সভাত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ লগত জড়িত বহু ব্যক্তি আছিল ৷ কিন্তু শব্দৰ বিষয়ে মোক এটাও প্ৰশ্ন কৰা নাছিল৷ ইয়াৰ মূলতে আছিল সেই সকল ব্যক্তি ইণ্টাৰনেট বা কম্পিউটাৰ বিপ্লৱৰ লগত জড়িত নাছিল৷ অনুভৱ কৰিছিলোঁ অসমত ইয়াৰ বাবে আৰু অধিক সময়ৰ প্ৰয়োজন আছে৷ কিন্তু অসমীয়া ভাষাক বিজ্ঞানসন্মতভাৱে জীয়াই ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত শব্দৰ গুৰুত্বতাক সমগ্ৰ অসমবাসীয়ে এদিন উপলব্ধি কৰিব৷

          যি সময়ত অসমত অসমীয়া ভাষা ভৱিষ্যতে জীয়াই থাকিবনে নাথাকে বা ইয়াৰ ভৱিষ্যত সম্পৰ্কে চিন্তাবিদ, ভাষাবিজ্ঞানীৰ মাজত আলোচনা-সন্দেহৰ সৃষ্টি হৈছে সেইসময়তে ইণ্টাৰনেটত এখন অসমীয়া অভিধানে চাৰি বছৰীয়া জন্ম-জয়ন্তী পালন কৰিছে৷ ই কোনো সৰু কথা নহয়৷ আনহাতে কেৱল জন্মৰ দিনটোত শুভেচ্ছা জ্ঞাপনৰ মাজতে আৱদ্ধ থকা নাই৷ অভিধানখনৰ লগত জড়িত হৈ থকা আৰু অভিধানখনলৈ বৰঙণি আগবঢ়োৱা 25 জন সদস্যক নিৰ্বাচন কৰি মানপত্ৰ আৰু পুৰস্কাৰ বিতৰণ কৰিছে৷ সেইয়াও এচাম সদস্যৰ ব্যক্তিগত মৰম আৰু সদৃশ্যাৰে... !!!

          কোনো চৰকাৰী অনুদান-বৰঙণিৰ অবিহনে চাৰিবছৰ ধৰি অভিধানখনে অসমীয়া ভাষালৈ যি অৱদান আগবঢ়াই আহিছে সেয়া অভিধানখন মেলি চালেই অনুভৱ কৰিব পাৰি৷ www.xobdo.org এটাই মাত্ৰ ৱেবচাইট৷ প্ৰথম অসমীয়া অনলাই অভিধানৰ পথপ্ৰদৰ্শক৷ য'ত বিচাৰি পোৱা যায় অসমীয়া ভাষাৰ উপৰিও উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰায় কেইটা ভাষাৰ সমাৰ্থক শব্দ৷ আৰু কি নাই অভিধানখনত.... শব্দৰ লগত মিলাই চাব পৰাকৈ ছবি.... ফকৰা-যোজনা... শব্দৰ বিষয়ে আলোচনাৰ ব্যৱস্থা... এখন সৰু বিশ্বকোষ... আৰু সহজতেই সদস্যহৈ শব্দ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পৰা ব্যৱস্থা৷ প্ৰয়োজন মাথোন সদৃশ্যা আৰু নিজৰ ভাষাৰ প্ৰতি আন্তৰিক ভালপোৱা ৷ আছে বৰ্তমানলৈকে অভিধানখনত 1200 জন সদস্য আৰু 25 জনৰো অধিক সম্পাদক আছে আৰু আছে হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ শুভেচ্ছা৷ আমি আশা কৰোঁ প্ৰতিজন সদস্যই নিজৰ কৰ্ম ব্যস্ততাৰ মাজৰ পৰা অকনমান সময় উলিয়াই প্ৰতিদিন এটা শব্দ দিয়ক.... শব্দৰ সাধনাত নিমৰ্জ্জিত হওক.... শব্দ এখন অভিধান নহয়... আমাৰ কিছু ত্যাগ আৰু অনুপ্ৰেৰণাৰ ফলতেই ই অসমীয়া ভাষা ভৱিষ্যতলৈ মৃত্যু হ'ব নোৱাৰাকৈ জীয়াই ৰখা সঞ্জীৱনি মন্ত্ৰ হৈ আমাকেই আৱৰি ধৰিব.... !!!!! 

           চাৰি বছৰীয়া 'শব্দ'লৈ জন্ম দিনত অলেখ শুভেচ্ছ যাচিলোঁ.....

  অসমৰ তদানীন্তন অপসাৰিত শিক্ষামন্ত্ৰী ৰিপুণ বৰা আৰু গোলাঘাটৰ অৰ্ণৱ কাকতীয়ে অসমৰ শিক্ষা জগতক যি প্ৰৱঞ্চনা কৰিলে, সেই দাগ অসমবাসীয়ে কোনো কালে ধোই নিকা কৰিব নোৱাৰে ৷ বিষয়টো এই কাৰণেই অধিক স্পৰ্শকাতৰ কাৰণ ই অসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ লগত জড়িত ৷ ৰিপুণ বৰা আৰু অৰ্ণৱ কাকতী দুটা প্ৰজন্মৰ প্ৰতিনিধি আৰু বাস্তৱত দেখা গৈছে যে বৰ্তমান সময়ত আমাৰ সমাজখনত যুৱ উশৃংখলতাৰ লগে লগে প্ৰৌঢ় উশৃংখলতাৰো এক নতুন সূত্ৰৰ সৃষ্টি হৈছে ৷ আজি দুবছৰে অসমৰ বাহিৰত বিভিন্ন ভাষাভাষী সহকৰ্মী বন্ধুসকলৰ লগত কাম কৰোঁতে এটা কথা লক্ষ্য কৰিছোঁ প্ৰত্যেকেই নিজৰ নিজৰ ৰাজ্যখনৰ ভাল খবৰবোৰ আনক জনাই আনন্দ লাভ কৰে ৷ সততে বোমা-বাৰুদেৰে আচন্ন হৈ থকা অসমৰ দুই এটা ভাল খবৰ গম পালেই আমিও জনাবলৈ কৃপনালি নকৰোঁ ৷ অসমৰ বহুকেইখন বাতৰি কাকতৰ প্ৰথম পৃষ্ঠাতেই ইণ্টাৰনেটত এদিন ৰাতিপুৱা পঢ়িবলৈ পালোঁ গোলাঘাটৰ অৰ্ণৱ কাকতী নামৰ এজন ল'ৰাই আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মহাকাশ প্ৰতিষ্ঠান ‘নাছা’-ৰ কনিষ্ঠ অভিযন্তা হোৱাৰ উপৰিও ‘নোবেল’ বঁটাৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰিছে ৷ খবৰটো লাভ কৰাৰ লগে লগেই কাষতে বহি থকা বন্ধুসকলক দেখুৱালোঁ আৰু নিজকে অসমীয়া হোৱাৰ গৰ্বৰে অৰ্ণৱলৈ শুভেচ্ছা জনালোঁ ৷ কিন্তু আমাৰ সকলো আনন্দ, গৰ্ববোধক ধূলিসাৎ কৰি তোলাকৈ পুনৰ পঢ়িবলৈ পালোঁ অৰ্ণৱ আৰু তেওঁৰ পিতৃৰ ঠগ প্ৰৱঞ্চনাৰ এক ঘৃণনীয় সম্বাদ ৷ অৰ্ণৱৰ ব্যক্তিগত সফলতা বিফলতাৰ লগত আমাৰ তথা অসমবাসীৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই ৷ কিন্তু আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা হ'ল অৰ্ণৱে জালিয়াতিৰে নিজৰ সহজ সফলতাৰ বাবে গোটেই অসমীয়া জাতিকে বিশ্বত হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিলে ৷ গোটেই অসমবাসীৰ ভাৱাবেগক আঘাত কৰা অৰ্ণৱৰ এই অপৰাধ কেৱল গৰিহণাৰ যোগ্যই নহয় ই এক ধৰণৰ ব্লেকমেইলিং ৷ কিন্তু অৰ্ণৱৰ এই অপৰাধত সহায় কৰা পিতৃৰ অপৰাধ হয়তো অৰ্ণৱতকৈও অধিক ৷ কাৰণ সমাজৰ জেষ্ঠ ব্যক্তিসকলৰ পৰা উঠি অহা প্ৰজন্ময় যি আশা কৰিব লাগে, যি আদৰ্শৰ পথ দেখিব লাগে সেই পথটো তেওঁৰ পিতৃয়ে এক প্ৰচণ্ড কুঠাৰঘাত মাৰিছে ৷ গতিকে এখন সমাজে এনে ব্যক্তিক সামাজিক প্ৰাণীৰ মৰ্যদাৰ পৰাও বহিষ্কাৰ কৰিব লাগে ৷
    অৰ্ণৱৰ এনে নিকৃষ্ট মানসিকতাৰ আঘাতে আমাক জুৰুলা কৰি থকাৰ সময়তে পুনৰ গোটেই পৃথিৱীতে আলোড়ন সৃষ্টি কৰিলে এটা সম্বাদে ৷ ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো বাতৰি কাকতৰ লগতে বি বি চিৰ বাতৰিত প্ৰচাৰিত হ'ল সেই সম্বাদ এনেদৰে – ভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ অসম ৰাজ্যৰ গহপুৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক, ৰাজ্যখনৰ শিক্ষামন্ত্ৰী ৰিপুণ বৰাই চি বি আইক 10 লাখ টকা উৎকোচ দিবলৈ গৈ হাতে-লোতে ধৰা পৰিল ৷ ৰাজ্যখনৰ পৰা আঢ়ৈ হাজাৰ কিলোমিটাৰ আঁতৰত থাকিও নিজকে সেই সময়ত গহপুৰ সমষ্টিৰ ল'ৰা হিচাপে আৰু অসমৰ মানুহ হিচাপে লগৰ বন্ধুসকলৰ ওচৰত লাজত শিৰ নত কৰি ৰাখিছিলোঁ ৷ হত্যাৰ দৰে জঘন্য অপৰাধত জড়িত থাকিও সামান্যতম অনুশোচনা নকৰি তাৰ পৰা মুক্ত হ'বলৈ উপঢৌকন দিয়া ৰিপুণ বৰাই হয়টো ৰাজনীতি আৰু টকাৰ জোৰত নিজকে মুক্ত কৰি আনিব ৷ কিন্তু দুখৰ কথা সেই সত্যক ঢাকিবলৈ গৈ আজিও কোনোবা জকাইচুকৰ এজাক শিক্ষিত ডেকা ল'ৰাই নিজৰ মাজতে খণ্ড যুদ্ধত লিপ্ত হৈছে ৷ এইটোহে হৈছে বৰ্তমান সময়ৰ বাবে অতি দুখ আৰু পৰিতাপৰ কথা ৷ কাৰণ শিক্ষাৰ মান মূল্য সকলো আজি ৰাজনৈতিক ব্যক্তিৰ হাতৰ পুতলা হ’বলৈ গৈ আছে ৷ শেহতিয়াভাৱে ‘উপাচাৰ্য্যৰ’ প্ৰসঙ্গ সৰ্বজন বিদিত ৷ আনহাতে মুকুল পাঠকৰ দৰে এচাম অসহায় মানুহক নিজৰ স্বাৰ্থৰ জালত পেলাই এনে ৰাজনৈতিক ব্যক্তিয়ে নিজৰ সুবিধা আদায় কৰি আছে ৷ আজিৰ তাৰিখত মুকুল পাঠকৰ দোষ হয়তো কোনো গুণে কম নহয় ৷ কিন্তু এটা কথা ঠিক যে প্ৰতিখন সমাজতেই এনে এচাম মানুহে নিজৰ দায়িত্ব কৰ্তব্য পাহৰি সুবিধাৰ আশাত মন্ত্ৰী বিধায়কৰ তেল মালিচ কৰোঁতে কৰোঁতে শেষত নিজৰ জীৱনলৈয়ে বিপদ নমায় আনে ৷ আজি একে দৰেই গাঁৱে-ভুঁঞে অজস্ৰ নেতা পালি নেতাই হয়টো এনে এটা সুবিধাৰ আশাতে ৰিপুণ বৰাৰ অপৰাধ আৰু কুকৰ্মৰ ওপৰত প্ৰলেপ দিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে ৷ অভাৱেই স্বভাৱ নষ্ট কৰাৰ দৰে ই এটা সাধাৰণ কথাত পৰিণত হৈছে ৷ কাৰণ আজি মন্ত্ৰী বিধায়কৰ অপৰাধৰ আৰু দুৰ্নীতিৰ বিষয় চি বি আইৰ অনুসন্ধানৰ বিষয় হৈ থকা নাই সাধাৰণ শিশু এটাও সকলো দেখিছে বুজিছে ৷ মানুহে ঠেকি শিকে, দেখি শিকে ৷ অসমীয়া জাতিয়েও আজি ঠেকিছে আৰু দেখিছে কিন্তু দুখৰ কথা শিকিব পৰা নাই ৷ আনহাতে কোনোবা এটা ইচ্ছ্যু পালেই ৰাজপথ কপাই তোলা, অসম বন্ধৰে সাধাৰণ জনজীৱন ব্যাঘাত কৰি তোলা বিৰোধী দল সমূহেও অনৰ্থক হৈ হাল্লা কৰি মাথো নিজৰ অক্ষমতাৰ পৰিচয় দিছে ৷ শাসনত থকা চৰকাৰ খনৰ কোনোবা মন্ত্ৰী-বিধায়কে কোনো অপৰাধ কৰিলে আৰু বিৰোধী দলে যদি তাৰ প্ৰতিবাদত কৰে তেন্তে ''ৰাম ফেল, যদু ফেল গতিকে ময়ো ফেল"-ৰ দৰে টুলুঙা মন্তব্যৰে নিজৰ অক্ষমতা তথা অপৰাধৰ ওপৰত এটা প্ৰলেপ দিবলৈ চেষ্টা কৰে ৷ আচলতে অসমত এতিয়া নিজকে নিকা ৰাজনৈতিক নেতা বুলি গৰ্বৰে থিয় দি সদনত যুক্তিৰে বিষয় এটা দাঙি ধৰিব পৰা এজনো নেতা নাই ৷ সকলোৱেই কলংক, দুৰ্নীতি আৰু অপৰাধৰ বোকাত লুতুৰিপুতুৰি হৈ থাকি আনৰ বোকা দেখি হহাঁৰ নৈতিক সাহস কনো হেৰুৱাই পেলাইছে ৷ গতিকে এতিয়া সকলো নিমাত ৷ মুখ খুলিলেই জোলোঙাৰ মেকুৰী উলুৱাৰ ভয়ত বিদ্যমান ৷
      শেহতীয়া ভাৱে ৰিপুণ বৰাই নিজকে ধোঁৱা তুলসীৰ পাত সজাবলৈ ৰাজনৈতিক ষড়যন্ত্ৰ তথা নিজৰে অপৰাধৰ সহযোগীৰ গাত দোষ ঠেলি দিছে সেয়াও এক ধৰণৰ বাতুলতা মাথোন ৷ এখন ৰাজ্যৰ শিক্ষামন্ত্ৰীৰ দৰে দায়িত্বত থকা এজন ব্যক্তিৰ মুখত ওঁঠ চেপিলে গাখীৰ উলোৱাৰ দৰে এই মন্তব্য হাঁহিয়াতৰ বাদে আন একো নহয় ৷ চি বি আইৰ এই সফলতা ধন্যবাদৰ পাত্ৰ ৷ এই ঘটনাৰ পৰা হয়টো অন্যান্য অপৰাধত জড়িত হৈ থকা মন্ত্ৰী বিধায়ক সকলেও এটা শিক্ষা লাভ কৰিব ৷ কিন্তু প্ৰধান কথা হৈছে বৃহত্ত্বৰ জনসাধাৰণৰ স্বাথত নিজকে নিকা কৰিবলৈ কোনোবা মন্ত্ৰী বিধায়ক ওলাই আহিবনে ?  আনহাতে জনসাধাৰণেও যেতিয়ালৈকে দলক প্ৰাধান্য নিদি ব্যক্তিৰ ব্যক্তিত্বক গুৰুত্ব দিবলৈ নিশিকিব তেতিয়ালৈকে হয়টো এনে বহুটো অপৰাধী ব্যক্তিৰ তলতে অসমৰ ভৱিষ্যত এৰি দিব লাগিব আৰু এনে ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি হৈয়ে থাকিব ৷

গ্ৰন্থমেলা আৰু চৰকাৰৰ স্পৃহাশূন্যতা:

       কোনো এটা জাতিৰ প্ৰধান জীৱনি শক্তি হৈছে সেই জাতিটোৰ ভাষা, কলা-সংস্কৃতি, ইতিহাস আৰু ইয়াৰ সাহিত্যিক অৱদানসমূহ৷ এই সম্পদসমূহৰ জড়িয়তেই এটা জাতিয়ে আন এটা জাতিৰ ওচৰত নিজৰ পৰিচয় দিবলৈ সক্ষম হয়৷ অসমীয়া জাতিয়েও ইয়াৰ অনেক ইতিহাস বুকুত বান্ধি তাৰ নিজস্ব প্ৰতিভাৰে বিশ্বত এটা নিজস্ব চিনাকী দিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ কিন্তু দূৰ্ভাগ্যৰ কথা যে আজি অসমীয়া জাতীৰ গাত স্বাৰ্থপৰতাৰে বেৰি ধৰা ৰাজনীতিকৰণে সেই অতীতৰ ইতিহাসক কেৱল উপলুঙা কৰাই নহয় সামান্যতম সদিচ্ছা দেখুৱাৰো চেষ্টা নকৰে৷ আজি অসমীয়া জাতিটোৰ কাৰণে আশঙ্কাৰ কথা যে জনতাৰ আশা আকাঙ্খাক মূল ইচ্চ্যু হিছাপে লৈ গাদি দখল কৰা ৰাজনৈতিক নেতাসকলে কেৱল সাধাৰণ জনগণৰ আশা আকাঙ্কাকে প্ৰতাৰণা নকৰে গোটেই জাতিটোৰ অতীত গৌৰৱকো ভৰিৰে মোহাৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰে৷ আনপিনে ৰাজনীতিৰ অন্ধসমৰ্থকে বছৰ বছৰ ধৰি এনে প্ৰতাৰণাক দেখিও নেদেখাৰ ভাও ধৰি নিজৰ ক্ষুদ্ৰস্বাৰ্থ পূৰণত নিজকে ব্যস্ত ৰাখে৷

                  গ্ৰন্থমেলা এখন এটা জাতিৰবাবে ইয়াৰ অতীত, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতৰ এটা দীঘলীয়া সোণালী পথ৷ এই পথেদিয়েই এটা জাতিয়ে আন আন জাতিৰ ওচৰত আত্মগৌৰবেৰে থিয় হ'ব পাৰে৷ লেখক, পাঠক আৰু প্ৰকাশকৰ একমাত্ৰ এই মিলনভূমিতেই অনাগত দিনত জাতিটোৰ বুকুৰ পৰা সৃষ্টি হ'ব পৰা সাহিত্যৰ বীজ অঙ্কুৰিত হয়৷ মাঠো তাৰবাবে লাগে এটা সুসঙ্গত পৰিবেশ আৰু অনুকূল বাতাবৰণ৷ অসমত এই পৰিবেশ আছিল আৰু আছে৷ কিন্তু বৰ্তমান জাতিটোৰ বাবে দুখৰ কথা যে চৰকাৰে এনে এটা পৰিবেশৰ বাবে অনুকূল স্থান থকাৰ পিছতো কেৱল ৰাজনৈতিক দাম্ভিকতাৰে গ্ৰন্থমেলাৰ স্বাধীনতাক খৰ্ব কৰিছে৷ অসমত গ্ৰন্থমেলাৰ বাবে অনুকূল স্থান ''জৰ্জ খেলপথাৰ''ৰ কথা সকলো লেখক, পাঠক, প্ৰকাশকে একেমুখে কোৱাৰ পিছতো আজি বহু বছৰ ধৰি জৰ্জ খেলপথাৰক কেৱল ৰাজনৈতিক সভা-সমিতি অনুষ্ঠিত কৰাৰ কাৰণেই অৰ্ধসামৰিক বাহিনীৰ সুৰক্ষাত নজৰ বন্দী কৰি ৰাখিছে৷ যাৰ ফলত "অসম প্ৰকাশন পৰিষদ" আৰু "অসম প্ৰকাশক গ্ৰন্থ-বিক্ৰেতা সংন্থাৰ" দ্বাৰা অনুষ্ঠিত কৰা দুখন বৃহত গ্ৰন্থমেলাই নিজৰ পূৰ্বৰ স্থান হেৰুৱাই জিয়াতু ভুগিব লগা হৈছে৷ ৰাজনৈতিক সভা-সমিতি এখন কেতিয়াও জাতিটোৰ বাবে অপৰিহাৰ্য অঙ্গ হ'ব নোৱাৰে আনহাতে বহু ক্ষেত্ৰত ই এক অৰ্থহীন প্ৰহসনহে মাত্ৰ হৈ পৰে৷ কিন্তু ইয়াৰ বাবে জাতি এটাৰ প্ৰাণশক্তি গ্ৰন্থমেলা এখনক অবহেলা কৰা কাৰ্যটো জাতিটোৰ বাবেই ক্ষতিকাৰক৷

                    আজি প্ৰতিটো ৰাজনৈতিক দলেই এটা জাতি আৰু সেই ৰাজ্যখনৰ সাধাৰণ জনগণক ৰাজদণ্ডৰ নিয়মেৰে বশ কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে৷ প্ৰতিটো ৰাজহুৱা সম্পত্তিকে নিজৰ সুখ সুবিধাৰ কাৰণে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ খেলপথাৰ এখন এখন চৰকাৰৰ ব্যক্তিগত সম্পত্তি হ'ব নোৱাৰে৷ আনহাতে গ্ৰন্থমেলাৰ দৰে এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মেলাৰ কাৰণে চৰকাৰে ইয়াক ব্যৱহাৰ অনুমতি নিদিয়া কথাটোৱে মুখ্যমন্ত্ৰী গৰাকীৰ জাতিটোৰ প্ৰতি থকা সদিচ্ছাৰ অভাৱৰ কথাটোকে প্ৰতিফলিত কৰিছে৷ কিন্তু এটা কথা সুস্পষ্ট যে, এটা জাতিয়ে নিজৰ ভৌগোলিক সীমাৰ বাহিৰত নিজৰ কলা-সংস্কৃতি আৰু সাহিত্যিক অৱদানেৰেহে চিনাকী দিব পাৰিব, কোনো ৰাজনৈতিক দলৰ দ্বাৰা পৰিচালিত চৰকাৰৰ জনতা সেই কথাৰে নহয়৷ আজি অসমৰ বাহিৰত অসমৰ নাম উজ্জ্বল কৰি ৰখা হাজাৰ হাজাৰ ব্যক্তি হয়তো কোনো চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধি হৈ যোৱা নাই কিন্তু তেওঁলোকে যি কৰিছে সেয়াই গোটেই অসমীয়া জাতিটোকে প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে৷ এখন চৰকাৰে বাহ্যিকভাৱে ৰাজ্যখনক ৰমক্‌জমক কৰি তুলিলেও সি কেতিয়াও স্থায়ি হ'ব নোৱাৰে৷ এটা জাতিক সুদৃঢ় কৰি তোলিব কেৱল তাৰ আভ্যন্তৰিণ উৎসসমূহৰ সবলতাইহে৷ এই কথা বুজিবলৈ- পৰ্বতসম দূৰ্নীতি আৰু স্বাৰ্থপৰতাৰ অন্ধমোহত বন্দী অসমৰ ৰাজনৈতিক নেতাসকলক আৰু কিমান সময় লাগিব- সেয়া ৰাইজেই নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি দিয়া উচিত৷

মানুহৰ অধিকাৰ আৰু আধুনিক সভ্যতা

     বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ নটা গ্ৰহৰ ভিতৰত বৰ্তমানলৈকে একমাত্ৰ পৃথিবীত বাস কৰা মানুহেই হৈছে জীৱশ্ৰেষ্ঠ প্ৰাণী৷ বৰ্বৰ অৱস্থাৰ পৰা সভ্যতাৰ স্তৰলৈ আগুৱাই আহি এদিন মানুহে নিজকে জীৱশ্ৰেষ্ঠ হিচাপে সমাজত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ অন্ন, বস্ত্ৰ, বাসস্থান তিনিটা মৌলিক প্ৰয়োজনৰ ভিত্তিত মানুহে নিজকে অন্য প্ৰাণীৰ পৰা পৃথক কৰি ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ কিন্তু সময়ৰ পৰিবৰ্তন, সভ্যতাৰ উন্নতিৰ পিছতো আজি আমাৰ সন্মুখত এটা ডাঙৰ প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে যে মানুহ সচাকৈ সভ্য হৈছে নে? নিজকে জীৱশ্ৰেষ্ঠ হিচাপে সভ্য সমাজত বাস কৰা আজিৰ মানুহে অন্য জীৱৰ ওপৰত নিজৰ অধিকাৰৰ অপব্যৱহাৰ কৰাৰ লগতে নিজ জাতিৰ ওপৰতো অধিকাৰৰ অপব্যৱহাৰ কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰা হৈছে৷ পৰম্পৰাগত সভ্যতা, কৃষ্টি-সংস্কৃতি তথা ধৰ্ম-কৰ্ম আৰু আধুনিক শিক্ষাকো ওলাই কৰি আজিৰ মানুহে কোনো কোনো অৱস্থাত বৰ্বৰতাৰ সেই সীমালৈ গতি কৰিছে য'ত মানুহে নিজেই নিজকে পশুতকৈও তললৈ লৈ গৈছে৷ যি মানুহে আজি একবিংশ শতিকাৰ সময়তো অবোধ জীৱ-জন্তুৰ বলি দি নিজৰ জীৱন সুৰক্ষাৰ মিছা আস্ফালনত জড়িত হৈ পৰিছে, সেই সময়তে বাতৰি কাকতত পঢ়িবলৈ পোৱা গৈছে কোনোবা জীৱ-জন্তুৱে মানৱতাৰ পৰিচয় দি ৰক্ষা কৰিছে অবোধ মানৱ শিশুক৷ কিন্তু যি সময়ত আজিৰ মানুহে ব্যক্তিস্বাৰ্থৰ মায়াত বন্দী হৈ স্বজাতিৰ তেজেৰে নিজৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰাৰ ব্যস্ত হৈ পৰিছে সেই সময়ত সাধাৰণ জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি সেই জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানুহৰ পৰা দয়া- মানৱতাৰ আশা কৰাতো পৰ্বতত কাছ কণী বিচৰাৰ দৰেই দূৰ্লভ৷ কিন্তু সেই বুলি আমি এমুঠি এনে বৰ্বৰ মানুহৰ দূষ-দূৰ্বলতাৰ কাৰণেই গোটেই মানৱ জাতিক ধ্বংসৰ মুখলৈ ঠেলি দিয়াতো উচিত হ'বনে? তেন্তে মানুহৰ অধিকাৰো সীমিত কৰাৰ নতুন আইনৰ প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে নেকি? কিন্তু ক্ষমতা আৰু দূৰ্নীতিৰ মোহত আবদ্ধ এচাম অত্যাধুনিক সভ্য মানুহৰ অধিকাৰ সীমিত কৰিব কোনে, য'ত আইন, ন্যায়ব্যৱস্থা সকলো হৈ পৰে অৰ্থ আৰু প্ৰতিষ্ঠাৰ বহতিয়া, য'ত সামন্ত্ৰযুগৰ ৰাজদণ্ডৰে গণতন্ত্ৰক পদপৃষ্ঠ কৰা হয়, য'ত সাধাৰণ মানুহৰ মূল্য হৈ পৰে নিজৰ ঘৰত পোহা লাখটকিয়া আধুনিক কুকুৰটোতকৈও নিম্ন তাত মানুহৰ অধিকাৰৰ সম মূল্যায়ন আশা কৰিব পাৰিনে? প্ৰকৃততে মানুহ শব্দৰ কোনো আখ্যৰিক অৰ্থ নাই, পৃথিবীৰ সমস্ত প্ৰাণীজগতৰ যি শ্ৰেণীবিভাজন তাৰ তালিকাত মাথো মানুহ নামৰ প্ৰাণীটোক প্ৰথম স্থানত ৰাখিব পাৰি৷ আনহাতে সকলো জীৱৰ ভিতৰত আকৌ আন এখন তালিকা কৰিব পাৰি য'ত স্বজাতীৰ ভিতৰতে অৱস্থাৰ ভিত্তিত নামকৰণ কৰিব পাৰি৷ যি দৰে বাটৰ কাষৰ ভতুৱা কুকুৰৰ পৰা শীততাপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠাত থকা কুকুৰক একেটা শ্ৰেণীত সামৰিলেও কথাবোৰ খাপ নখাই তেনেদৰে মানুহৰ মাজতো এটা প্ৰভেদ লখ্য কৰা যায়৷ কিন্তু প্ৰায় এই গোটেই ব্যৱস্থাটোত দেখা যায় মানুহ হিচাপে মানুহে পাব লগা ন্যায় আৰু অধিকাৰৰ অপব্যৱহাৰ৷ ক্ৰমে ক্ৰমে আমাৰ সমাজত শিপাই যোৱা আনৰ মুৰত কঠাল ভাঙি খোৱা আধুনিক ভোগবাদি, ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক জীৱন যাত্ৰাই মানুহক দিনে দিনে মানৱতাৰ শাৰীৰ পৰা তললৈ নমাই আনিছে আৰু মানুহ ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে মানুহৰ বাবে পৰিণত হৈছে দানবলৈ৷ সেইবাবেই আজি মানুহৰ সন্মুখত আটাইতকৈ ডাঙৰ সমস্যা হৈ পৰিছে নিজৰ অধিকাৰক জীয়াই ৰখা আৰু তাৰ বাবে কৰিব লগা অবিৰাম সংগ্ৰাম৷ য'ত আজিৰ মানুহে ''যোগ্য ভোগ্য বসুন্ধৰা''ৰ মৰ্ম উপলব্ধি কৰি নিজৰ যোগ্যতা প্ৰতিপন্ন কৰাতকৈ আদিম অৰণ্যত বাস কৰা সেই বৰ্বৰ অৱস্থাৰ দৰেই মাথো ''জোৰ যাৰ মলুক তাৰ'' নীতিৰ দৰে নিজৰ ক্ষমতাক প্ৰতিপন্ন কৰিব লগা হৈছে৷
                 সময়ৰ পৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি সভ্যতা আগুৱাই যায়৷ সভ্যতাই মানুহক ন-ন শিক্ষা দিয়ে৷ সভ্যতাৰ অৰ্থই হৈছে এখন সমাজৰ সামগ্ৰিক উন্নতি৷ কিন্তু আজি একবিংশ শতিকাৰ দুৱাৰ দলিত থিয় হৈ ভাবিবলৈ বাধ্য হৈছোঁ সচাকৈয়ে সভ্যতাৰ পোহৰে মানুহৰ মনবোৰ পোহৰ কৰিব পাৰিছেনে? নে বিজ্ঞানৰ বলত দ্ৰুত গতিত আগবাঢ়ি যোৱা সভ্যতাৰ লগত মানুহে নিজকে সমানে আগবঢ়াই নিবলৈ অসমৰ্থ হৈ পৰিছে? নে মানুহে সভ্যতাৰ এখন প্ৰতিচ্ছবি প্ৰস্তুত কৰি অন্য জীৱ-জন্তুৰ পৰা নিজকে পৃথক কৰিবলৈ এখন নাটকৰ সৃষ্টি কৰি মাথো সভ্য হোৱাৰ অভিনয় কৰি আছে? কাৰণ সাম্প্ৰতিক বহু ঘটনালীৰ প্ৰকৃত দৃশ্যাৱলীয়ে ইয়াকে প্ৰতিপন্ন কৰিছে যে প্ৰকৃততে অভিনয় শেষ হ'লেই মানুহে মানুহৰ আদিম পশু প্ৰবৃতিলৈ ঘুৰি যাবলৈ অলপো কুণ্ঠাবোধ নকৰে৷ তেন্তে আধুনিক সভ্যতাৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ কি? সমস্ত মানৱজাতিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা সভ্যতা-সংস্কৃতি ধৰি ৰখাৰ দায়িত্ব কেৱল এচাম নিৰ্দিষ্ট মানুহৰ হাততেই নেকি? কিন্তু তাৰ বিপৰীতে এচাম মানুহৰ জড়িয়তে ক্ৰমে ক্ৰমে বিপন্ন হ'ব ধৰা সভ্যতাৰ গৰাখহনিয়াক ৰক্ষা কৰিব কোনে? পৃথিবীৰ কোনো এটা প্ৰান্তত হোৱা কোনো এটা নিৰ্লজ্জ ঘটনাৰ বাবে সেই প্ৰান্তৰ মানুহক জগৰীয়া কৰাতকৈ মানুহে ভাবিব লাগিব মানৱজাতিৰ বাবেই অহা এই মহা সংকতটোৰ কথা৷ কাৰণ এটা কথা সুস্পষ্ট যে মানুহ সামাজিক প্ৰাণী হ'লেও প্ৰত্যেক মানুহ স্বাধীন, প্ৰত্যেক মানুহৰ স্বাধীন চিন্তা-চৰ্চ্চাইহে এটা সামগ্ৰিক ৰূপ পৰিগ্ৰহণ কৰে৷ গতিকে এজন মানুহৰ ভুল বা বিবেকহীনতাৰ কাৰণে সেই অঞ্চলটো বা সমাজখনক বিবেকহীন বুলিব নোৱাৰি৷ কিন্তু সেই সমাজখনৰ প্ৰধান দায়িত্ব হ'ব সমাজখনত বাস কৰা প্ৰত্যেকজন মানুহকে যাতে বিবাকবান কৰি তুলিব পৰাকৈ এটা পৰিবেশৰ জন্ম দিয়ে৷ কিন্তু তাৰ মাজৰ পৰাও বিকৃত মস্তিষ্কৰে ওলাই অহা কোনোবা সমাজবিৰুধী মানুহৰ কাৰণে সমস্ত সমাজখন কেতিয়াও জগৰীয়া হ'ব নোৱাৰে৷ যোৱা 24 নবেম্বৰ তাৰিখে সমস্ত পৃথিবীতে বিয়পি পৰা অসমৰ সংঘৰ্ষ আৰু এজনী নাৰীক বিবস্ত্ৰা কৰাৰ বিষয়ক লৈ বাহিৰৰ কাকত-আলোচনীত যি বিতৰ্ক সৃষ্টি কৰা হৈছে আৰু তাৰ পৰিপেক্ষত ওপৰৰ কথাখিনি আলোচনা কৰিব পাৰি৷ কিন্তু মনকৰিবলগীয়া কথা যে, যিখন সমাজত বা যি সংঘৰ্ষৰ মাজত কেইজনমান যুবকে এটা বৰ্বৰ ঘৃণনীয় কাৰ্য কৰিছিল সেইখন সমাজতে ''ভগীৰাম বৰ্মন'' নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে মহাভাৰতৰ ৰাজসভাত শ্ৰীকৃষ্ণ হৈ সেই অবলা নাৰীক নিজৰ গাৰ চোলাটো খুলি পিন্ধাই দিছিল৷ গতিকে আমি এই বুলি ভাবিব

পাৰোনেকি যে যুগে যুগে ভাৰতীয় সভ্যতাক আলোড়িত কৰি অহা সেই মহাভাৰতৰ কাহিনী আজিও শেষ হোৱা নাই বা শ্ৰীকৃষ্ণই গীতাত কোৱাৰ দৰে ''যদা যদাহি ধৰ্মচঃ গ্লানি''ৰ দৰে সমাজত ধৰ্ম-মানৱীয়তাৰ প্ৰতি সংকত আহিলেই তেওঁ কোনোবা ব্যক্তিৰ ৰূপত আৰ্বিভাব হয়৷ গতিকে আমাৰ সকলোৰে প্ৰধান দায়িত্ব হ'ল আমি ইতিহাসৰ পৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আমি পুনৰ এখন নতুন মহাভাৰত সৃষ্টি হোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে৷ য'ত মানুহৰ অধিকাৰ আৰু সভ্যতাক বুজি উঠি জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানুহ হিচাপে জীয়াই থাকিব পৰাকৈ এখন সমাজ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰোঁ৷

অসম, অসমীয়া ইত্যাদি...

    স্বাধীনতাৰ ষাঠি বছৰৰ পিছটো এই কথা ভাবি

দুখ লাগে যে আজিও অসমৰ বাহিৰত শিক্ষিত দুই এজন

ব্যক্তিয়ে যেতিয়া সোঁধে "গুৱাহাটী'' ক'ত? অসমত

সমতল ঠাই আছেনে? নে অসম পাহাৰ-পৰ্বতৰে আগুৰা

অঞ্চল৷ ভাৰতবৰ্ষ স্বাধীন হোৱা অত বছৰ হ'ল, এসময়ৰ

সাতভণী বিভাজন হৈ একো একোখন সুকিয়া ৰাজ্য

হোৱাও ক'ত বছৰ হ'ল অথচ আজিও মানুহে সোঁধে

শ্বিলং, ডাৰ্জিলিং অসমৰ ক'ত? অসমৰ সকলো মানুহ

খ্ৰীষ্টান নেকি? এয়া সাধাৰণ মানুহৰ পৰা আৰম্ভ কৰি

শিক্ষিত মানুহলৈকে সকলোৰে প্ৰশ্ন৷ এবাৰ মই বৰ্তমান

থকা ঠাই মধ্যপ্ৰদেশৰ ইন্দোৰৰ পৰা ঘৰলৈ যাবলৈ ৰেল

ষ্টেছনত ৰৈ থাকোতে লগৰ যাত্ৰী এজনে প্ৰশ্ন কৰিছিল

ক'ত যাব? মই ''অসম'' বুলি কোৱাৰ লগে লগে তেওঁ

ভয় খাই মোৰ মুখলৈ চাই আছিল৷ মোৰ বুজিবলৈ বাকি

নাছিল যে তেওঁৰ মনত অসম কিমান ভয়ঙ্কৰ এখন

ৰাজ্য৷ আজি দুই বছৰে ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰধান হিন্দীভাষী

ৰাজ্য খনত থাকি এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি লজ্জা অনুভৱ

কৰিছিলোঁ- যেতিয়া অসমত সততে হিন্দীভাষী মানুহক

হত্যা কৰা হৈছিল৷ গণতান্ত্ৰিক ৰাজ্য এখনত সকলো

ভাষাভাষী মানুহ সকলো ঠাইতে থকাৰ পূৰ্ণ স্বাধীনতা

আছে, অথচ এই কথাৰ স্বাধীনতা ভঙ্গ কৰি হত্যাকাৰী

সকলে কি নতুন স্বাধীনতা গঢ়িব বিচাৰিছে বুজি নাপাওঁ৷
      নিজৰ ৰাজ্যখনৰ ভিতৰত থাকি যি কথা

অনুভৱ কৰিব পৰা নাছিলো, তাক আজি অনুভৱ

কৰিছোঁ৷ সকলো ফালেই অস্থিৰতা, দলাদলি, স্বাৰ্থপৰতাই

গোটেই অসমখনকে আজি স্থবিৰ কৰি তুলিছে৷
ৰাজনৈতিক সদিচ্ছাৰ অভাৱত শিক্ষা, স্বাস্থ্য, অৰ্থনীতি,

সকলোফালে উন্নতিত বাধাৰ সৃষ্টি হৈছে৷ মাজে মাজে দুই

এটা চমক লগোৱা উন্নতি আৰু প্ৰতিশ্ৰুতিয়ে ৰাইজক

আভুৱাভৰুৱাৰ বাদে আন সামুহিক উন্নতি আজিও আনিব

পৰা নাই৷ যি উন্নতি আৰু প্ৰগতিয়ে অসমক বাহিৰত

নিজৰ পৰিচয দিব পাৰে৷ ভাবিলে আচৰিত লাগে

অসমত সামান্য ৰাজহুৱা কামটোৰ পৰা আৰম্ভ কৰি

বৃহত কামলৈকে দূৰ্নীতি নোহোৱাকৈ নাথাকে৷ সকলো

দূৰ্নীতিয়ে স্পষ্ট আৰু সৰ্বজনবিদিত৷ অসমৰ মন্ত্ৰী

আমোলাসকল সততে ৰাইজৰ টকা খৰছ কৰি অসমৰ

উন্নতি কৰিবলৈ দেশ-বিদেশ ভ্ৰমণ কৰি আহে, অথচ এই

কথা কোনো দিনেই জানিব নোৱাৰি যে প্ৰকৃততে

তেওঁলোকে কি 'সোণৰ সুলেং'টো আনিবলৈ গৈছিল৷ অথচ

অসমৰ গাতে লাগি থকা অন্যান্য বহু ৰাজ্যই চকুৰ

আগতে উন্নতি কৰি আছে৷
       আজি অসমৰ ভাল খবৰ (যদিও অসমত

এতিয়া ভাল খবৰ কমেই থাকে) অসমৰ বাহিৰৰ বাতৰি

কাকতত দেখা পোৱা নাযায়৷ হত্যা, বোমা-বাৰুদৰ আৰু

দুৰ্নীতিৰ সংবাদে অসমৰ প্ৰতি বাহিৰৰ ব্যক্তিৰ মনত

বেয়া ইমেজ প্ৰতিফলিত হৈ উঠিছে৷ কোনো বাহিৰৰ

ৰাজ্যৰ পৰা যোৱা কোনো বিশেষ অনুষ্ঠানৰ

প্ৰতিনিধিসকলক যদি আমি অসমৰ বিষয়ে এটা ভাল

ইমেজ দেখুৱাব নোৱাৰো তেন্তে আমি কেতিয়াও অসমৰ

বিষয়ে বাহিৰত এটা ভাল ইমেজ আশা কৰিব নোৱাৰোঁ৷

এই ক্ষেত্ৰত অসমৰ সংবাদ পত্ৰসমূহৰো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভুমিকা

আছে৷ আনহাতে সকলো কথা কেৱল ব্যক্তিস্বাৰ্থৰ গণ্ডিৰ

মাজত ভৰাই লক্ষ্য কৰিলেও কেতিয়াও সুভফল আশা

কৰিব নোৱাৰি৷ কাৰণ অসমত এই কথা প্ৰায়েই লক্ষ্য

কৰা দেখা যায় যে ৰাজনৈতিক দলসমূহৰ পৰা আৰম্ভ

কৰি অন্যান্য অৰাজনৈতিক দলসমূহৰো প্ৰধান লক্ষ্য হৈ

পৰে সামূহিক উন্নতিৰ চৰ্ত আগত ৰাখি সেই চৰ্তৰ

মাজেদি নিজৰ ব্যক্তিস্বাৰ্থ পূৰণ কৰা৷ যাৰ ফলত ব্যক্তি

স্বাৰ্থৰ উৰ্দ্ধত ৰাজহুৱা কামটো প্ৰায়েই এলাগি হৈ পৰে৷

এতিয়া এনেদৰেই এলাগি হৈ পৰা অনেক কামেই অসমৰ

স্থবিৰতাৰ মূল কাৰণ৷ প্ৰগতিৰ প্ৰধান হেঙাৰ৷